Το κορίτσι μελετάει το φεγγάριΤο αγόρι πρέπει να ραπάρειΤην ώρα που ανοίγουν τα φώταΣτους δρόμους της Όλγας τα μέσα ΦλεβάρηΔεν έχουν ακόμα παιδιάΈχουν δυο γάτες, ένα μαξιλάριΒλέπουνε Master Chef στον καναπέΣτοιχηματίζουνε ποιος θα το πάρει
Το κορίτσι θέλει να μπορεί να κρίνειBergman, Kurosawa και FelliniΘέλει να γυρίσει όλη τη Γη δύο φορέςΚι ας πιστεύει ότι είναι εξωγήινηΤο αγόρι το ρωτάει ψυχολόγος γιατί νιώθειΤο άγχος πως γίνεται εμπόδιοΚαι του αρέσει και καλά να μιλάει για αυτάΑλλά τρίαντα μες στο Καυτανζόγλειο;
{...}
Το κορίτσι έχει οικογένεια δεμένηΠάντα ένα σπίτι να την περιμένειΤο αγόρι μεγάλωσε αλλιώτικαΚαι κάποια απ' αυτά δεν τα καταλαβαίνειΤο κορίτσι πιστεύει στη φύσηΤο αγόρι προτιμάει τις ιδέεςΤο κορίτσι αγαπάει τα δέντραΤο αγόρι αγαπάει τις κεραίες
Κι έτσι κυλάνε οι μέρες κι οι νύχτες τουςΜε διαφωνίες και με αγκαλιέςΑπό τη Γαλάτιστα ως τη ΒαρκελώνηΑπ' τους εγκλεισμούς ως τις ακρογιαλιέςΑκούνε του Βούλγαρη την ΑντιλόπηΜέσα σε μια πτήση κάτω από τα άστραΤο κορίτσι δε φοβάται τα αεροπλάνα πιαΤα τρένα της φέρνουνε δάκρυα
Τίποτα συγκλονιστικόΆλλη μία ιστορίαΈνα αγόρι κι ένα κορίτσι που ζουν στην Ελλάδα το '23Κι αν ό, τι αγαπάν κινδυνεύειΚι αν μαύρο σκοτάδι τους παραμονεύειΚι αν ούτε ένα φύλλο στη Γη δε σαλεύειΑυτός της ραπάρει κι αυτή του χορεύει
Γιατί πάντα θα έχουν τις ευτυχισμένες ημέρεςΚαμία αρρωστοφοβία, καμία κρίση πανικούΟύτε η κοινωνία η ίδια όσο κι αν προσπαθούνΑκόμα και θαμμένοι μέσα σε τόνους από σκουπίδιαΠροσπαθώντας να δούνε ο ένας τον άλλονΚαι κουνώντας τις θέσεις τουςΠάντα θα έχουνε τις ευτυχισμένες ημέρεςΉ τουλάχιστον αυτό αξίζει να πιστεύουμε