Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

49 λέξεις για το χιόνι... Ο Πλανήτης έχει πυρετό και το θερμόμετρο για να τον μετρήσουμε βρίσκεται στη Γροιλανδία.

Στην αχανή αυτή γη των Πάγων που λιώνει πλέον με μεγάλη ταχύτητα όλα όσα ακούμε στα δελτία ειδήσεων και διαβάζουμε στις εφημερίδες, συνιστούν την καθημερινότητα των λιγοστών κατοίκων της. Οι Ινουίτ, πιο γνωστοί σε εμάς ως Εσκιμώοι, παρακολουθούν ανήμποροι την ζωή τους να αλλάζει δραματικά και τον Αρκτικό πολιτισμό τους να δέχεται το σημαντικότερο ίσως πλήγμα στην μακραίωνη παγωμένη ιστορία του. Κυνηγοί και ψαράδες παραδοσιακά, βλέπουν τα θηράματά τους να εξαφανίζονται, ενώ η μετακίνησή τους γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη λόγω του εύθραυστου πάγου και των καιρικών συνθηκών που αλλάζουν απρόσμενα.

Ο Γιώργος Αυγερόπουλος και ο Αλέξης Μπαρζός έζησαν μέρες σε απομονωμένες κοινότητες της Γροιλανδίας καταγράφοντας τη ζωή των γηγενών Ινουίτ. Παρουσιάζουν επίσης νέες κλιματολογικές μελέτες που είναι πιο απαισιόδοξες από ποτέ, ενώ αποκαλύπτουν το θλιβερό νέο «ελντοράντο» των πετρελαϊκών εταιριών που ετοιμάζονται να αρχίσουν εξορύξεις μαύρου χρυσού στην πιο ευάλωτη ζώνη του πλανήτη.

Σκύλος - ο σύντροφος του ανθρώπου... Από την Εκπομπή το Βλέμμα της ΕΡΤ


«Το συντονισμένο βήμα του ζώου και του ανθρώπου», σύμφωνα με τα λόγια του ΧΡΟΝΗ ΜΙΣΣΙΟΥ, και, ειδικότερα, η σχέση του τυφλού με το σκύλο-οδηγό είναι το αντικείμενο της εκπομπής ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ . Η κάμερα κινείται μεταξύ ΓΑΛΛΙΑΣ και ΕΛΛΑΔΑΣ: στη ΓΑΛΛΙΑ συναντά τη διευθύντρια της Λέσχης Εκπαίδευσης Σκύλων, η οποία μιλά για την εκπαίδευση του σκύλου, προκειμένου να εξυπηρετήσει τον άνθρωπο, τις διαδικασίες απόκτησής του και τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσά τους, ενώ στην ΕΛΛΑΔΑ παρακολουθεί τον τυφλό νομικό ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΟΛΟΣΣΗ, που έχει σκύλο-οδηγό και ο οποίος μιλά για τη συμβολή του σκύλου στις σπουδές του, τη γαλλική νομοθεσία που διέπει το ζήτημα, τη σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης που έχει αναπτυχθεί μεταξύ των δύο και τα «εμπόδια» που αντιμετωπίζει καθημερινά. Η κάμερα φωτίζει την καθημερινότητα στη Λέσχη Εκπαίδευσης Σκύλων στη ΓΑΛΛΙΑ, στο πλαίσιο της εκπαίδευσής τους, και την καθημερινότητα των δύο «συνοδοιπόρων» στους δρόμους της ΑΘΗΝΑ

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Έτσι σαν πρόγευση για τα παιδιά της Β΄ τάξης που θα δουλέψουν διαθεματικά το θέμα της φιλίας...



Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος

Άλλες ερμηνείες:
Μαρίζα Κωχ
Αλκίνοος Ιωαννίδης


Μη, μην το πεις
οι παλιοί μας φίλοι
μην το πεις
για πάντα φύγαν.
Μη, το μαθα πια
τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια
για πάντα φύγαν.

Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.

Πέρασαν για πάντα
οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες
οι κραυγές.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ
όμορφη να σας μιλήσω
βλέπω πυρκαγιές
πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς
κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται
όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται
εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω
τις μέρες τις παλιές.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Κρήτη - πηγή πάντα λαϊκού πολιτισμού...


Χαΐνηδες - Τση γιαγιάς τα παραμύθια

Στίχοι-Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης

Μια φορά γιε μου κι έναν καιρό
βασιλιάς καλός όριζε τόπο μακρινό...
Θυμούμαι ως τώρα τη γιαγιά
έτοιας λογής ν' αρχίζει
και σε καιρούς αλλοτινούς
ο νους τση ν' αρμενίζει

Να μου μιλεί σιργουλευτά
για κείνα και για τ' άλλα
για μαγικά, για έρωτες
για φονικά μεγάλα

Για βασιλιάδες νιους καλούς
που κάστρα επατούσαν
τσι μάισσες και τα θεριά
σκοτώναν κι ενικούσαν

Κι όντεν ο ύπνος ο γλυκύς
δόξευγε το μυαλό μου
στον κόσμο των παραμυθιών
γύριζ' ο λογισμός μου

Έσβησ' ο χρόνος ο κακός
μαζί με τη χαρά μου
τσι ιστορίες τση γιαγιάς
από τα όνειρά μου

Κι έρχουντ' απ' τον παλιό καιρό
Θε μου νάταν αλήθεια
ώρες αεροφύσημα
κείνα τα παραμύθια

Μην κλαις μικρή μου και πληγές
ανοίγεις μου στα στήθη
εμείς οι δυο θα κάνουμε
τον κόσμο παραμύθι

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Οι 12 άθλοι του Αστερίξ


Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Γράμμα στον κύριο Νίκο Γκάτσο



Το σπασμένο βιολί του κόσμου ακόμα ουρλιάζει
Στα νωπά σπαρμένα χωράφια η μέρα χαράζει
Φαντάροι χορεύουν τις νύχτες σε άδειες ταβέρνες
Δελφίνια στο πέλαγο μόνα, νεράκι στις στέρνες
Νησιά ταξιδεύουν στον ήλιο,κανείς δε μιλάει
Την ʼνοιξη όλοι προσμένουν
Κι αυτή προσπερνάει

Όλα κύριε Νίκο είναι εδώ
Όπως τα άφησες εσύ κι όπως τα ξέρεις
Από της λύπης τον καιρό
Κι όταν γυρίσεις και σε δω
Μέσα στη στάμνα τη χρυσή νερό να φέρεις
Της λησμονιάς πικρό νερό

Το πιστό σκυλί της Ιθάκης στα πόδια σου κλαίει
Και η καλή, παλιά Περσεφόνη τραγούδια σου λέει
Η φωτιά πληγή που σε καίει ,δε λέει να γιάνει
Το πικρό το όνειρο φταίει του αδελφού Μακρυγιάννη
Πόσο ακόμα ραγιάδες η Κρήτη κι η Μάνη
Σκοτεινές μαυροφόρες, μανάδες στου Οδυσσέα το χάνι...